آقای حاج صفی! مهدی طارمی را به اخلاق دعوت کنید!

روز جدید :

تنها بازیکنی که پس از درگیری لفظی هداد عزیزی و امیر کالا نوی بر سر مشکلات داخلی تیم ملی وارد زمین شد، احسان حاج صفی بود.

حاج صفی که مدتی است به تیم ملی دعوت نشده است در کنار دفاع کامل از سرمربی این تیم به نکات دیگری نیز اشاره کرد. وی گفت: باورم نمی شود که آقای عزیزی به دلیل قطع همکاری با تیم ملی بخواهد در مورد مشکلات شخصی خود و کادرفنی و بازیکنان تیم ملی صحبت کند، نه به خاطر اشتباه یا درست بودن این مسائل، بلکه به دلیل رازداری و حفظ حریم خصوصی یکی از اصول اولیه انسانی و اخلاقی است و باید در زندگی برابر باشیم اما مثلا اگر دو نفر که بعد از سالها زندگی مشترک از یکدیگر جدا شده اند پشت سر هم صحبت کنند. با هم جمع شوید و رازهای خود را به یکدیگر بگویید: “همه فکر می کنند این کار غیراخلاقی است.”

دعوت از حاج صفی، خداداد عزیزی و دیگران به رعایت تقوا بسیار زیباست. زیرا اخلاق حرف اول را در ورزش می زند و طبیعتا هیچ خودشیفته ای با بداخلاقی در فوتبال ایران موافق نیست. با این حال سوال اصلی این است که اگر صحبت های خداداد در رادیو فاش شدن مشکلات شخصی تیم ملی بود، مصاحبه مهدی طارمی در برنامه برتر فوتبال را چگونه باید قضاوت کرد؟ طارمی درباره اتفاقات تاشکند در بین بازیکنان صحبت نکرد؟

طارمی به محمدحسین میتزاقی گفت: او در بازی اول مقابل ازبکستان در تاشکند زمین خورد. می توانستیم با 3 یا 4 گل این بازی را ببریم. چون در نیمه اول دو گل زدیم. سپس به رختکن رفتیم. اما بعد از دقایقی شیطنت های متوالی توسط برخی بازیکنان انجام شد. بعد از این اتفاقات و گذشت 10-15 دقیقه تیم ما از هم پاشید و یک بازی برد به ازبک ها دادیم. در بازی با تهران بی انگیزه بودیم و این را در تمرینات حس کردم و حتی به کادر فنی هم گفتم.

یعنی طارمی هم مثل خداداد عزیزی مشکلات شخصی تیم ملی را برملا می کند و مثل برخی دیگر خصلت های اخلاقی ندارد؟ آیا نباید به نقاط ضعف تیم ملی از بحث های مدیریتی و فنی تا اخلاقی و … پرداخت؟ آیا هواداران تیم ملی بیگانه هستند و قرار نیست چیزی بدانند؟ 2 تساوی مقابل ازبکستان، باخت به قطر در جام ملت ها و چند بازی حساس دیگر را نباید تحلیل کرد؟

البته، پنهان کاری خوب است، تا زمانی که همه رازدارها بدانند که با ساکت ماندن به تیم لطف خواهند کرد. تا اشتباهات را دوباره تکرار نکنیم. احترام به اخلاق عالیه ولی نه اون اخلاقی که بعضیا دوست دارن! اینکه من حق دارم در تیم ملی تا زمانی که هستم به هرکسی حمله کنم، اما وقتی دوباره روی پایم ایستادم و کار را شروع کردم، همه منتقدان را بی سواد و بی شخصیت می دانم.

ببخشید اسمش اخلاق و رازداری نیست…